Scheppen en graven is Theo Naessens

Ik moet eerlijk gezegd bij Scheppen en Graven altijd denken aan Lucky Luke; u legt ze neer, wij stoppen ze eronder. Ik bedacht dit pas lang na mijn impulsieve bezoek aan de kamer van koophandel. Graven suggereert diepgang: niet dat ik die heb, maar het klinkt doenig, er wordt gewerkt, er wordt gezocht. Scheppen doe je met een lepel, en de lepel vind ik nog steeds een goede vorm om mijn vormeloze beelden-in-mijn-hoofd aan op te hangen. Een lepel is toch een soort poppetje, ik kan er niet omheen, ze worden altijd menselijk. 

Naast het maken van dingen, het experimenteren met techniekjes, materialen, mag ik het allemaal graag uitleggen. Deze betweterige kant heb ik zowel van mijn grootvader geërfd, hij was een dominee die graag op de kansel stond, als van mijn vader, die het heel vaak echt beter wist. Al kon ik dat toen niet uitstaan.

Ik vind het leuk om wat ik weet over te dragen. Daar verdien ik de kost mee bij Kunst Centraal in Bunnik waar ik lesmateriaal schrijf voor het basisonderwijs op het gebied van de kunst- en cultuureducatie. Vandaar de Workshop-poot in de menubalk.